کرک جان!!!!!
-«بده... بدبد.. چه اميدي؟ چه ايماني؟..»
-«كَرَك جان! خوب ميخواني.
من اين آوازِ پاكت را در اين غمگين خراب آباد،
چو بويِ بالهايِ سوختهت پرواز خواهم كرد.
گرت دستي دهد با خويش در دنجي فراهم باش.
بخوان آوازِ تلخت را، وليكن دل به غم مسپار.
كَرَك جان! بندهي دم باش...»
-«... بده.. بدبد.. رهِ هر پيك و پيغام و خبر بستهست.
نه تنها بال و پر، بالِ نظر بستهست...»
-«كرك جان! راست گفتي، خوب خواندي، نازِ آوازات،
من اين آوازِ تلخت را...»
-«...بده.. بدبد.. دروغين بود هم لبخند و هم سوگند.
دروغين است هر سوگند و هر لبخند
و حتي دلنشين آوازِ جفتِ تشنهي پيوند..»
-«من اين غمگين سرودت را
هم آوازِ پرستوهايِ آه خويشتن پرواز خواهم داد.
به شهر آواز خواهم داد..»
-«...بده.. بدبد.. چه پيوندي؟ چه پيماني؟..»
-«كرك جان! خوب ميخواني
خوشا با خود نشستن، نرم نرمك اشكي افشاندن،
زدن پيمانهاي -دور از گرانان- هر شبي كنجِ شبستاني. »
