بهارمست 2
بعد از تعطیلات
تعطیلات ترم دانشگاه تمام شده. تا پام رسید دانشگاه پریدم تو سایت که ایمیل ام رو چک کنم، آخه تو خونه سیستم ندارم. قشنگی اش اینه که همیشه خدا ایمیل ام خالی یه یعنی کسی رو ندارم بهم ایمیل بده، سایتی هم عضو نیستم که چپ و راست عکس و فیلم و تبلیغ و... برام بفرسته، با این حال عشقِ میل چک کردن دارم . این یارو دیوونهِ دوباره میل داده. بذار حالا یه جواب بهش می دم بره. حوصله ام رو سر برده.
***
براش نوشتم که من –رویا بهارمست- هستم، پدرم تک پسر یه فامیل پسر قحطِ و فقط پدرمِ که داره بار زنده نگه داشتن فامیل بهارمست رو می کشه. این یعنی اینکه فامیل نیستیم.
***
دوباره بهم ایمیل داده. این آدم چقدر بیکاره. هم بیکار و هم روده دراز. من موندم این اگه استاد دانشگاه و مثلاً یه شرکت داره این همه وقت از کجا میاره بشینه اراجیف بنویسه. زندگی نامه اش رو از بدو تولد نوشته، حالا فکرش رو بکن، شماره تلفن محل کار، خونه و موبایل همه رو داده. گفته که به خاطر یه کاری داره میاد تهران، خواسته اگه می تونم همدیگه رو ببینیم. این یارو رسماً خلِ، می دونی منم چی جواب دادم؟ اومدم با کلاس بازی در اوردم بهش گفتم می دونید من آدم شفاهی نیستم اگه قرار باشه همدیگه رو ببینیم حوصله تون سر می ره، اونم یه حرفی زد شاخ در اوردم. همین یه کلمه "من شفاهی نیستم" رو چسبیده و میگه معلومِ اهل ادبید ادعا هم کرده که شعر می گه اصلاً دلیل تهران اومدنش چاپ مجموعه شعراشِ. به قول خودش ناسلامتی ناشر تهرانی یه. خدایا این دیگه کیه. البته اصرار زیادی نداره که اگه دوست ندارم ببینمش، نمی دونم چرا ولی یه جوریه از پر رو بازی اش خوشم میاد. هم گیر می ده، هم مودب، نمی دوم بامزه است. تازه پرسیده تاریخ تولدم کیه، می بینی سلام نکرده پسرخاله ولی نه پسر عمو شده.
خوب مگه چه عیبی داره مثلاً تاریخ تولدم رو بدونه، چی می خواد بشه؟ ها... واسه همین یه ایمیل زدم و تاریخ تولدم رو گفتم یه دو بیت شعر هم محض خنده نوشتم که یعنی آره... منم بلدم، تازه این یارو زن داره تهران هم که زندگی نمی کنه. پس مشکلی نداره.
***
تو خونه اعلام کردم تو اینترنت با یه استاد دانشگاه آشنا شدم که فامیلی اش باهام یکی یه. برای هیچ کس جالب نبود. کلی تو ذوقم خورد ولی وقتی فرداش دیدم دویاره ازش ایمیل دارم و نپرسیده تاریخ تولدش رو گفته و یکی از شعرهاش رو هم فرستاده ذوق مرگ شدم. براش نوشتم که شعرش قشنگ بود. ولی چرا دروغ ازش هیچ سر در نیاورده بودم. به چند تا از بچه های دانشگاه عکس اش تو لاولی دی رو نشون دادم خندیدن گفتن چه زشته! اصلاً به کسی چه. پسر عموی اینترنتی خودم، پسر عمو که ندارم لااقل دلم به این خوشه، تازه با کلاس و تحصیل کرده هم هست. تا کور شود هر آنکه نتواند دید.
